Zo lief!!!
“Mag ik u een bos bloemen aanbieden namens de vijf uur show?”
Verbaasd zie ik Ron in zijn bed liggen met een bosje rozen in zijn hand geklemd, achter zijn bed uit een emmertje gehaald door de dienstdoende verpleegster.
Ik speel het spel direct mee, en zeg, “waar heb ik die eer aan te danken?”
“Nou wij hebben gehoord dat u altijd zo goed voor uw broer zorgt en zijn hier nu om u eens flink in het zonnetje te zetten!” vervolgd Ron zijn verhaal.
Met een dikke zoen op allebei mijn wangen pak ik met een warm gevoel de bloemen aan.
In die tijd was er een programma op tv. dat Ron altijd vol overgave speelde, dan was hij de bloemenbezorger, en stond letterlijk met een grote bos zijdebloemen in zijn handen voor zijn televisie.
Die bloemen had ik voor hem gekocht om het echter te maken, dit hele stuk voerde hij iedere dag om vijf uur op.
Dan stond hij achter de deur van zijn kamer tot de begin tune, dan kwam hij al buigend voor het applaus zijn kamer binnen.
Wij waren daar helemaal aan gewend, het viel ons alleen nog op als er visite was en er gevraagd werd, “wat gebeurd er allemaal boven?’”
Dan antwoorden wij, “Oh dat is Ron met zijn bloemen in de vijf uur show!”alsof het de gewoonste zaak van de wereld was.
Nu was het helemaal echt voor hem en voor mij ook, de zuster waar hij het geld van gekregen had, wilde het niet terug, ze had nog nooit zoiets liefs mee gemaakt en vond het een prachtinvestering de schat!
Dit is één van de mooie herinneringen die ik koester, ik heb er nog veel meer, die hoop ik allemaal op te schrijven.
Annie 2006-10-03