Ron ik mis je zo

M,n verstand is heel erg verstandig, en zegt, "Ron is overleden, je hebt het zelf zien gebeuren!"

M,n dromen zijn warrig, ik zie je en je hebt m,n hulp nodig, maar ik kan je steeds niet helpen.

Je lieve lach, je omhelzingen je speciale humor, die niemand anders kan geven.

Lieve Ron ik mis je nu meer dan toen je net overleden was, ik ga maar naar je plekje hier.

M,n tranen krijgen weer een keer de vrije loop en dat is hard nodig, ik heb ze te vaak weg geslikt.

Ron ik hou zoveel van je en hoop dat m,n gevoel en verstand elkaar op een dag vinden.

Vandaag leek alles heel goed te gaan, maar plotseling miste ik je weer zo, m,n maag trok er van samen.

Floortje kan al lopen, ik geniet van haar en de kids van Mark en Nous, maar ik mis je zo.

Het verdriet wil maar niet weg gaan, ik wil je zien je stem horen en je knuffelen.

Mijn verjaardag is alweer voorbij, er kwamen niet veel mensen en dat wilde ik ook niet, ik heb mijn emoties niet goed onder controle.

Sepp en Willeke gaan een wereldreis maken, we zijn op hun afscheid feest geweest.

Er gebeurd van alles, ik heb het druk m,n leven gaat in een stroomversnelling.

Van de zomer heb ik niet eens veel gemerkt, misschien onbewust om niet aan je te denken.

Ik ben bij Joop geweest en mocht hem knuffelen en kon een beetje met hem communiceren, ik was er zo blij mee.

Mijn leven is rijk en goed, 3 kleinzoons 1 kleindochter, eigenlijk zou ik nu helemaal tevreden moeten zijn, maar ik mis je zo heel erg.

M,n lieve Ron, m,n zonnekind, m,n liefie, niemand kan je plaats in nemen, m,n gevoel heeft nog steeds de overhand op m,n verstand.

Het gaat zo raar allemaal, het is nu net of je er nog bent, dat ik zo naar je toe kan gaan.

We (Tamara) en ik kwamen Carolien (verzorgster in gezin vervangend tehuis) tegen een paar weken geleden, fijn om haar weer te zien.

Maar ja ze vroeg hoe het nu gaat, ik sloeg gelijk helemaal dicht en kon eigenlijk geen woord meer uitbrengen.

Omdat ze er naar vroeg wist ik ineens weer dat je hier niet meer bent, dat was te hard voor mij, ik wist niet dat ik ooit zo zou reageren.

Misschien dat ik deze week echt in kan zien dat ik je hier echt nooit meer kan zien, we gaan de gedenkplaat nu echt bestellen.

Steeds kon het op de één of andere manier niet, nu kunnen wij en degene die het gaat maken.

Dan wil ik toch zien hoe het geworden is en ga ik naar de begraafplaats, voor de eerste keer.

Misschien dat ik dan uit mijn droomtoestand kan komen, en het gevoel dat het met zich mee brengt aan kan.

Intussen is Thommy al naar school, hij is al 4 jaar geworden, raar zonder jou erbij, je was altijd zo trots als je cadeautjes uitgepakt werden.

Ik moet weer even van me af schrijven, dat geeft me op de één of andere manier weer rust.

Morgen zou je jarig zijn en 41 jaar worden, het was altijd zo gezellig, je genoot er zo van, we vierden het altijd hier bij ons in huis.

Het is zo raar en moeilijk dat het nu echt nooit meer kan, ik moet erom huilen, ik mis je meer en meer.

Mijn dagen zijn vol en druk, ik doe van alles en nog wat en ben over het algemeen heel flink, dan ineens gaat het mis en heb ik alleen maar verdriet en wil je zien en horen en knuffelen.

Mijn hele leven is zo anders nu, ik ben echt heel dankbaar voor wat ik allemaal mag meemaken, de kinderen en kleinkinderen, Alex en Tamaar die nu zo,n mooi huis krijgen.

Maar niets haalt de pijn van het missen weg, jeetje wat hoorde je bij mijn leven zeg, een bron van plezier, zorg en zeker ook verdriet om al het ziek zijn van je.

Vooral je lach en je spontaniteit mis ik zo heel erg, ze zeggen tijd heelt alle wonden, ik hoop dat het bij mij ook gebeurd.

Vandaag een hele lieve kaart van je woongroep en de leidsters gekregen, ik ben er heel blij mee, en zal ze ook nooit meer vergeten, de lieverds!!!

Morgen is het je verjaardag. Ik vind het zo moeilijk en zo onwerkelijk dat je er niet bent. Normaal gesproken zou je al maanden bezig zijn aan de voorbereidingen voor je verjaardag wat een voorpret had jij altijd. Je maakte de mooiste en ook de langste speeches om voor te dragen aan de visite. Natuurlijk wisten wij allang van tevoren precies wat je allemaal ging vertellen, want wij kregen het al eerste te horen, soms tot vervelens toe, maar ik genoot er ook van al had ik soms niet het geduld om alles te horen, ik genoot van je enthousiasme, daarin trok je iedereen mee. Heerlijk als je zo in je sas was dan. En dan was ik altijd zo trots op je anekdotes en je gevatte opmerkingen over zeer actuele onderwerpen. Ik vond dat altijd zo bijzonder aan je, zoals zoveel bijzonder aan jou was. Ik mis het dit jaar zo dat er geen speech komt, wat zou ik een geduld hebben nu, ik zou urenlang naar je kunnen luisteren. Ik vind het gewoon keihard dat er dit jaar geen speech komt en ik mis je heel erg. Het is gewoon onbegrijpelijk dat iemand die zo zijn stempel op het leven heeft gezet en iemand die zo alles kleurt er niet meer is. Soms lijkt het of je er nog bent en ik zo langs kan gaan bij je, ik weet natuurlijk ook op die momenten als het zo voelt heel goed dat het niet kan. Maar het echte besef dat het niet kan steekt soms ineens de kop op.. Vandaag toen het kaartje van je groep binnen kwam was zo een moment. Daar woonde jij en toen ik dat kaartje las van je leiding die je ook missen is het ineens zo vreselijk echt, je bent daar niet, zij hebben je ook niet meer, daar kan ik je niet terug vinden, en dat besef doet pijn. Je bent mijn lieverd Roos en ik mis je en hou van je, ik ben voor altijd trots op je.

liefs Tamara 27 Oktober 2006

Dit gedicht kreeg ik net van Noëlle , echt heel lief van haar.

Juist nu ik het weer zo moeilijk vind zonder jou Ron, ik mis je zo erg!!!!

Voor jou

Ik staar omhoog en zoek naar jou

in het zwarte van de nacht.

ik stel mij voor, dat jij daar bent

en gewoon tegen mij lacht.

Ik zie je niet, ik hoor je niet

maar doordat ik je zo mis

ben ik van het feit doordrongen,

dat daarboven mij "iets" is.

Ik sluit mijn ogen en beleef

een intens moment.

Ik weet gewoon, ik voel gewoon

dat jij dicht bij me bent.

Ik drink het in om mijn pijn te stillen, en denk zolang ik zo bij je betrokken ben, ook al is het in mijn gedachten en mijn gevoel, ben je niet echt helemaal weg, ik hou zoveel van je.

Morgen zing ik voor het eerst Ere zij God, zonder jou, de zakdoek die ik je ieder jaar gegeven hebt omdat je er zo ontroerd van was zal ik zelf wel nodig hebben.

Ron jij hebt me geleerd wat houden van en het leven nemen zoals het komt en er het beste van maken steeds opnieuw is.

Dat is wat ik nu ook weer ga doen.

Annie 23 December 2006

Home

Nu is er een jaar voorbij, ik dacht dat ik na een jaar m,n gevoel een plaatsje zou kunnen geven, maar dat is niet zo.

Vorige week was eindelijk de gedenkplaat klaar, heel mooi, Dik heeft hem in de grond gegraven op aanwijzing van de rest.

Anoushka, Tamara, Jan en Karin, Gert Jan en Coby, Christy, Lydia, Leo, Tirza, Cock en ik waren erbij.

Ik had een blauwe hortensia gekocht, dat past zo mooi bij de gedenkplaat, het was jammer genoeg een grauwe dag.

Toch gaf de mooie helder gekleurde glazen gedenkplaat de sfeer van jou goed weer. Ron.

Ik was blij dat ik zo rustig was, en heel blij met dit plekkie waar ik vaker naar toe kan gaan , en de anderen natuurlijk ook.

Afgelopen Zaterdag was het een jaar geleden dat je in m,n armen samen met ons gezinnetje stierf.

Tamara en ik gingen naar de begraafplaats, Tamara had een mooi geel plantje voor in de blauwe pot, en mooie blauwe glimmende ovalen stenen voor op de grond.

Ze had ook de kaart met de vlinder die ze eigenlijk boven je bed wilde hangen toe je in het ziekenhuis was opgenomen.

Je was vaak ziek en kwam altijd weer thuis, dat had ze nu ook verwacht, maar het mocht niet zo zijn.

Ze heeft de kaart dicht geplakt, en op de achterkant een andere tekst geschreven, ik had erg met haar te doen, ze had het moeilijk.

Bij mij ging het rustig aan, ik kon het goed aan allemaal, dacht ik, totdat ik Maandag ineens moest huilen en huilen en nog eens huilen.

Cock de lieverd is s,middags thuis gekomen en heeft me getroost, ik was ontroostbaar, ik was in paniek wilde je lieve stem horen je gezicht in mijn handen nemen en je knuffelen.

Dat kon allemaal niet, ik schaamde me voor mijn tranen, maar kon er echt niet mee stoppen, mijn lieve Ron, mijn schatje, mijn zonnekind.

Vandaag kreeg ik een kaart van Rob, ik zet het m hier op je plekkie Ron, het heeft mij getroost, misschien troost het anderen die hier ooit komen ook.

Vandaag gaat het weer met me, alleen heel erg spierpijn, dat heb ik altijd in tijd van spanning, deze kaart kwam als een warme deken om me heen, ik laat deze deken om me heen..

Annie 20 Februari 2007