Onrust verstild

Onrustig ben ik op zoek naar wat.......
Ik weet het niet.....ik loop en loop.
Waar naar toe eigenlijk?
Ben ik mezelf kwijt geraakt?
Wanneer is dat begonnen?
Bij het stoppen met schilderen.
Al vaker de spullen bij elkaar gezocht.
Daar is het bij gebleven.

De verf is hard, de dopjes van de tubes zitten muur vast.
Zo voel ik me ook, muurvast.
Er welt van alles in me op.
Herinneringen, nieuwe dingen mensen, dieren....
Niets kan mijn zoektocht stoppen.
Onrust in mijn maag.
Die trekt samen van spanning.
Eten, drinken?
Niets helpt.

Gesprekken hoor ik wel.
De inhoud ontgaat me vaak.
Koortsachtig loop ik rondjes.
Rond betekend oneindig.
Oneindig betekend voor altijd.
Voor altijd maakt me angstig.
Angst maakt plaats voor onrust.
De cirkel is weer gesloten.
Oneindig.

Ik zoek mijn zonnekind.
Mijn lieverd.
Mijn grote schat.
Met zijn lieve fladderende handen.
Zijn sprankelende humor.
Armen om me heen.
Een mond die zegt, "wanneer kom je weer?'
"Ik mis je zo!"

Wanneer is het ontmoeten.
Gevoel verstand.
Zoek elkaar, vind elkaar.
Geef elkaar een hand en omarm elkaar.
Hou elkaar vast en laat niet meer los.
Hou elkaar vast zoals je zonnekind je vasthield.
Laat je verwarmen door de warmte.
Door de omhelzing.
Laat de onrust smelten,
Weg vloeiend als verkoelend water.

Verdriet weg gespoeld met tranen.
Zout als de zee.
Diep vanuit mijn binnenste.
Hij was het waard.
Meer dan waard.
Mijn broertje.
Maar meer dan dat mijn kind!!!
Geen traan is teveel geweest.
Mijn innerlijke bron van liefde.
Stroomde vandaag even over.
Voor hem, en voor mij.
Voor ons....
 

Annie  22 Juli 2007 C