Alleen even luisteren meer niet.
Hoe vaak ben ik daar tegen aangelopen in de periode van de17 jaar dat we Ron in ons huis en gezin hadden opgenomen.
Vrijwel zeker bij alle ziekenhuis opnames die er geweest zijn, maar ook bij bezoeken aan dokters die toevallig dienst hadden en Ron niet goed kenden.
“Wil u in Ron zijn medisch dossier zetten dat er niet over een operatie gesproken wordt waar hij bij is, neem even contact met mij op alstublieft, dan bespaart u hem veel angst!”
Ik hoor het mezelf nog zeggen, maar alle keren is er niet naar mij geluisterd en kreeg Ron tijdens iedere doktersronde te horen dat hij misschien geopereerd moest worden aan een darm verkleving.
Het was om gek van te worden, het is zelfs gebeurd dat ik alle bedden van de andere patiënten af gegaan ben om te vragen of zij hem wilden geruststellen, of desnoods gewoon het gesprek van de arts te verstoren.
Dat is de énige keer geweest dat ik met een gerust hart naar huis kon gaan en de hele zaal het voor hem op nam.
Er moest echt een bres geslagen worden om duidelijk te maken dat er een kind in het volwassen lichaam van een man schuilde.
Bij de laatste opname heeft de dienstdoende arts de moeite genomen om een rapport over de spierziekte waar Ron aan leed op te vragen, daar was gelijk te lezen dat patiënten met dezelfde kenmerken als Ron ook een geestelijke handicap hadden.
Het lijkt mij overigens niet meer dan normaal dat een verzwakte patiënt die aan een ernstige zichtbare spierziekte lijd de meest zorgvuldige aandacht besteed wordt die levensreddend kan zijn.
Dat betekend geen normale narcose, geen normale bewegingsvrijheid in verband met vallen door spierzwakte,
enz.
Helaas ben ik door ondervinding tot de conclusie gekomen dat er een grote nalatigheid is op dit gebied in de ziekenhuizen waar Ron gelegen heeft in de afgelopen 17 jaar dat wij hem verzorgden.
Het is zo éénvoudig, “Alleen even luisteren, meer niet!!!!”